نیمه شب تا سپیده ٬ در تو در توی فراموشخانه ی مکالماتم گم می شوم که در حال لذت مکالمه با الفبای لامسه و مکاشفات ترکیب بند تناسب چهره با پژواک ِ اصوات قرمز و حنائی و قهوه ای و سبز و فیروزه ای و زرد ِ زرد ِ زرد می باشم که صدای ساعت زنگی بیدارم می کند و مرا از دنیای خیالی بیرون می آورد ... « لعنت به زمان که تند گذشت »

کنار حوض پرت انتهای باغ خانه ی ما آرام نشسته ام بدون باد ٬ که ماهیان مرده را بیدار کند از خواب تمام باغ های جهان ٬ که عبور قالیچه های پرنده ی نور در غروب غمگین جمعه زوزه می کشد بر بستر آرام سکوت ، که شهر فرو می ریزد و موشک پرتاب می شود « که چای داغ و بغض در دهان می آمیزد ، چه اوج گرفته این پرنده ی فلزی »

در آغوش شعله ، در گوش انسان ها با ریزش سکوت از سقف ثانیه ها و گم شدن رنگ ها در عمیق ترین قسمت حوض ، دوستی آرامم می کند ... لعنت به باد که بوی بدی می دهد و لعنت به گیاهان همرنگی که آن بیشه زار کوچک و مهربان را ویران کرده اند ... « خدایا ، پرنده در مشت من ؟! نام تو در دهان من ؟! این همه گرسنه در کنار خیابان چه می کند ؟! این همه ستاره در آسمان و شیر در فنجان ؟! »